Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘Elżbieta Pajączkowska’

To niezwykła opowieść i zawiera wszystko, czego może oczekiwać czytelnik spragniony dobrej literatury. Jest pięknie wydana. Zanim zaczęłam ją czytać, przez dłuższy czas oglądałam z każdej strony, wąchałam, głaskałam i przytulałam. O nominowanej do nagrody Nike powieści pisze Elżbieta Pajączkowska z oleskiego DKK. Księgi Jakubowe

Z niecierpliwością czekałam na tę książkę. Olga Tokarczuk to moja ulubiona autorka. Jej twórczość, a jednocześnie ona sama, jest adorowana przeze mnie od końca lat 90., od poznania powieści i spektaklu telewizyjnego E.E. Nic więc dziwnego, że z dużym zainteresowaniem kupiłam Księgi Jakubowe. I nie zawiodłam się.

To niezwykła opowieść i zawiera wszystko, czego może oczekiwać czytelnik spragniony dobrej literatury. Jest więc fragment ciekawej historii związanej z Jakubem Lejbowiczem Frankiem, zaskakujące, może nawet bulwersujące, sytuacje, momenty zabawne i skłaniające do refleksji nad sobą i światem oraz poczet barwnych i celnie przedstawionych postaci. A autorka pięknie snuje historię.

Księgi Jakubowe to historia Żyda Jankiela Lejbowicza, który rozpoczynając swoją misję, przyjął nazwisko Jakub Frank od frenk – obcy. Pojawił się na Podolu w połowie XVIII wieku. Szybko znalazł chętnych do słuchania swoich „nauk” oraz naśladowców. Jednymi z pierwszych ważnych towarzyszy Jakuba zostali najpierw rabin z Buska Nachman Samuel ben Lewi, a potem Antoni Kossakowski, który przyjął imię Moliwda. Nachman prowadził dzienniki z podróży, spotkań, zapisywał wypowiedzi Jakuba. Opisywał zdarzenia, które obserwowali lub uczestniczyli w nich, stroje, zwyczaje, codzienne życie, wzajemne relacje. Był kimś w rodzaju kronikarza. Obaj i Moliwda, i Nachman widzieli interes w popieraniu Franka. To oni wyswatali go z Chaną. Czuli się ważni, bo „kto mu (Jakubowi) w tym (Misji) pomaga, ten też zostaje namaszczony”. Mogło też chodzić o korzyści majątkowe. Chana stoi na uboczu. Początkowo nawet nie mieszka z mężem. Jakub podróżuje z towarzyszami, widzącymi w nim Mesjasza. Dużą rolę odgrywają w Księgach: Jenta (babka Jakuba), Elisza Szor oraz Chaja, córka Eliszy. Chaja pełni niezwykłą i ważną rolę w społeczności żydowskiej, biorąc pod uwagę czasy „niewolnictwa” kobiet. Życie Jakuba i jego najbliższego otoczenia jest pełne niespodzianek, budzących czasem silne emocje, a nawet sprzeciw. Źródłem jego postępowania jest Talmud. To strona żydowska.

Są także ciekawe postaci przedstawicieli Polski. Należą do nich wspomniany wcześniej Moliwda, kasztelanowa Katarzyna Kossakowska, biskup Sołtyk. Jest też ciekawa postać Benedykta Chmielowskiego księdza i edukatora. Księgi JakubowePoczątkowo obydwa wątki polski i żydowski biegną równolegle, aby coraz bardziej przeplatać się ze sobą. Olga Tokarczuk pokazuje czasem silne zależności między Żydami a Polakami. Opowieść to podróż przez Podole, w kierunku Bałkanów aż do Turcji i z powrotem oraz to, co się po drodze wydarza. Jakub ma coraz więcej zwolenników. I nic dziwnego, skoro głosi, że co w Talmudzie jest zakazane, jest nie….. Kiedy wracają do Polski, rozpoczyna się bardzo ważny etap w życiu samego Jakuba Franka, jak i jego zwolenników, którzy uwierzyli mu i poszli za nim. A jest ich kilka tysięcy. Angażują się w ich sprawę wysoko postawione osoby polskiego życia politycznego i kościelnego. Do czego to doprowadzi? Czy to wszystko dobrze się skończy?

Zarówno treść, jak i sposób pisania Olgi Tokarczuk są bardzo interesujące. Przyciągają uwagę, ma się ochotę sięgać do dodatkowych źródeł, prowokują do dokonania refleksji nad sobą, postępowaniem swoim i drugich. Opisy są plastyczne, pobudzające wyobraźnię. Język zrozumiały. Nie trzeba się zastanawiać, co autorka miała na myśli. Chwilami odczuwałam smutek, czasem zaskoczenie i złość. Były też momenty zabawne. Im dłużej czytałam Księgi i posuwałam się naprzód, poznając losy bohaterów i okoliczności ich życia, tym bardziej byłam oczarowana tekstem, włożoną przez Olgę Tokarczuk pracą i jej wyobraźnią. Podąża śladami bohaterów swojej opowieści z Jakubem na czele i z wielkim pietyzmem i szacunkiem opisuje ich historie. Dba o szczegóły w opisach realiów ówczesnych czasów, miejsc i ludzi.

Jak dla mnie, druk jest trochę za mały. Wybrałam jednak książkę papierową i bardzo się z tego cieszę. Jest pięknie wydana. Zanim zaczęłam ją czytać, przez dłuższy czas oglądałam z każdej strony, wąchałam, głaskałam i przytulałam.

Jest to praca zasługująca na wszystkie nagrody świata, jedyna w swoim rodzaju i niepowtarzalna.

dkklogo2Elżbieta PajączkowskaElżbieta Pajączkowska
Dyskusyjny Klub Książki
Oleska Biblioteka Publiczna

.


Olga Tokarczuk jest jedną z najbardziej cenionych polskich pisarek na świecie. Jest również poetką, eseistką, autorką scenariuszy. Debiutowała w piśmie Na Przełaj w 1979 r., zamieszczając w nim opowiadania pod pseudonimem Natasza Borodin. Debiut powieściowy Tokarczuk to Podróż ludzi księgi, wydanej w 1993 r. Otrzymała za nią nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Dotychczas wydała 6 powieści, 1 zbiór wierszy, 2 pozycje z opowieściami, w tym jedna wspólnie z Jerzym Pilchem i Andrzejem Stasiukiem, 3 zbiory opowiadań, esej Lalka i perła o nowym odczytaniu Lalki B. Prusa oraz zbiór esejów. Olga TokarczukJej opowiadanie – Numery i 3 powieści zostały adaptowane na potrzeby tv – E.E., Prawiek i inne czasy, Dom dzienny, dom nocny oraz filmu – Żurek i Aria Diva (opowiadania). Książki Tokarczuk są tłumaczone na obce języki, m.in.: na angielski, czeski, chorwacki, francuski, niemiecki, kataloński. Najczęściej nagradzana polska pisarka. Otrzymała Nagrodę Fundacji im. Kościelskich za Prawiek i inne czasy, Paszport Polityki w 1996 r. również za Prawiek.., w 1999 r. – Nagrodę Literacką im. Wł. Reymonta za Dom dzienny dom nocny. 5-krotnie była nominowana do Literackiej Nagrody NIKE. Otrzymała tę nagrodę za Biegunów. 4-krotnie otrzymała NIKE czytelników za: Prawiek i inne czasy, Dom dzienny, dom nocny, Gra na wielu bębenkach, Bieguni. Została uhonorowana obywatelstwem miasta Bardo Śląskie w podziękowaniu za wiersz, który jest opisem ruchomej szopki znajdującej się w klasztorze Redemptorystów w Bardzie. W 2010 r. otrzymała Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Niedawno odebrała TELEWIZOREK, czyli Gwarancję Kultury za Księgi Jakubowe, nagrodę przyznawaną przez program TVP Kultura. Księgi Jakubowe są również wśród 20 książek nominowanych do nagrody Nike w 2015 r. (oprac. E.P.).


www.bibliosfera.olesno.pl
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp
www.bibliosfera.olesno.pl/dkk

Read Full Post »

Seans w Bibliokinie (z biletami i, oczywiście, popcornem, jak to w kinie), poszukiwania mola książkowego (wygrała drużyna Zielonych), biblioteczny słoń, kilkadziesiąt własnoręcznie wykonanych sów – oto bilans tegorocznej „Nocy w bibliotece” (9 V 2014). Rozpoczęliśmy o godz. 20.00, zakończyliśmy grubo po 22. Uczestnicy, rodzice i dzieci, dzieci i rodzicie, i pozostali, stawili się licznie i bawili sie dobrze.  Gościem specjalnym „Nocy…” była Elżbieta Pajączkowska, autorka książki „Nie wierzcie w bociany„.

Noc bibliotek 2014

Relację z „Nocy…” przygotował również portal ool24.pl, można ją zobaczyć tutaj >>>>


www.bibliosfera.olesno.pl
www.bibliosfera.olesno.pl/katalogi
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp

Read Full Post »

okri1Splótł realną historię chłopca z afrykańskimi wierzeniami: w bogów, bóstwa, duchy i upiory, w duchy osób nie narodzonych, w opiekuńczą siłę duchów zmarłych przodków i innych duchów ochraniających i opiekujących się ludźmi.

Pierwszy raz usłyszałam o Benie Okrim i jego twórczości w związku z dyskusją mojej córki z przyjaciółmi na temat realizmu magicznego. Nic o tym nie wiedziałam, dlatego poprosiłam o pożyczenie mi książki tego autora. Dostałam Drogę bez dna. Zachwyciłam się tą powieścią. Potem przeczytałam drugą jej część Pieśni zaczarowania i nie rozczarowałam się.

Ben Okri to współczesny pisarz, poeta i eseista pochodzący z Nigerii, na stałe mieszkający w Londynie. Jego matka pochodzi z plemienia Ibo (inaczej Igbo), a ojciec – Urhobo. Pochodzenie rodziców miało duży wpływ na jego pisarstwo. Był świadkiem wojny domowej w ojczyźnie. Jego wczesne prace beletrystyczne noszą tego ślad. Są widziane oczami dorastającego dziecka. Okri opuścił na stałe kraj, gdy otrzymał od rządu nigeryjskiego stypendium na studia w zakresie literatury w Uniwersytecie Essex w Anglii.

W latach 80. pracował dla czasopisma West Africa i BBC World Service, a w 90. – na Wydziale Kreatywnych Nauk Humanistycznych Trinity College w Cambridge. W tym czasie powstały 2 pierwsze części trylogii o chłopcu z krainy duchów Azaro: Droga bez dna i Pieśni zaczarowania. W 1987 został Członkiem Królewskiego Towarzystwa Literatury.

Ben Okri otrzymał doktoraty honoris causa uniwersytetów w Westminster (1997) i Essex (2002). Pierwsza jego powieść Flowers and Shadows (Kwiaty i cienie) została opublikowana w 1980 r., gdy miał 21 lat. Dotychczas ukazało się 10 powieści, 4 zbiory opowiadań, 4 tomiki poezji, poemat epicki i zbiór esejów. W 1997 napisał sztukę teatralną: In Exilus (Na uchodźctwie). Na język polski przetłumaczono tylko 2 pierwsze powieści trylogii o Azarze.

Okri otrzymał wiele międzynarodowych nagród za swoją twórczość, głównie za Drogę bez dna. Jest wszechstronnym, utalentowanym artystą. Brakuje mu literackiego Nobla.

Droga bez dna to opowieść o abiku – dziecku z krainy duchów. Abiku to w języku joruba „urodziliśmy się, aby umrzeć”. W wierzeniach Jorubów abiku to wędrowne dzieci-duchy, które mogą po śmierci narodzić się ponownie. Świat abiku jest piękny i szczęśliwy, pozbawiony cierpienia. Duchy bawią się i kołyszą w powietrzu utkanym z miłości. Towarzyszą im duchy przodków, wróżki, sybille i łagodne duchy. Krainą abiku rządzi król, który przybiera różne postaci. Czasem ukazuje się pod postacią czarnego kota.

okridroga2
Nasz bohater jest chłopcem czekającym na swoje narodziny. Podobnie jak inne dzieci-duchy przed odejściem do świata żywych przyrzeka, że wkrótce wróci. W przykrych i niepewnych chwilach na ziemi Azaro przenosi się do swych towarzyszy, aby radośnie się z nimi bawić. Świat abiku jest jednak miejscem nie tylko cudownym i bezpiecznym, lecz również siedzibą potworów.

Chłopiec-abiku rodzi się biednemu małżeństwu. To kolejni bohaterowie powieści. Rodzina mieszka w getcie biedaków. Mama zajmuje się Azarem, domem i handlem drobnymi przedmiotami, takimi jak zapałki czy krążki przeciw komarom. Tata jest tragarzem. Pracuje przy rozładunku ciężarówek. Pragnie powrócić do boksu. Widzi w nim lepszy zarobek, poprawę życia rodziny i okolicznych żebraków. Nadużywa alkoholu, zachęca Azara do picia i zdarza mu się stosować przemoc wobec syna i żony. Azaro jest niezwykłym chłopcem i ma z tego powodu kłopoty. Żyje między tu i teraz a światem magicznym, który wzywa go, aby dotrzymał obietnicy powrotu. Ma tylko jednego przyjaciela. Jest nim Ade, syn zielarza. Ade jest również abiku. Obaj znają prawdę o sobie i to ich zbliża, bo rozumieją się wzajemnie. W życiu rodziny Azara i całego getta dużą rolę odgrywa Madame Koto, uznawana za czarownicę. Madame wykorzystuje walki polityczne, aby zdobyć władzę i większy majątek. Historia rodziny Azara rozgrywa się prawdopodobnie w Nigerii na tle zmian w kraju. Wyrąbywane są drzewa pod budowę dróg, zakładana jest elektryczność. Niszczona przyroda i chroniące ją duchy biorą „okup”. Ulewne deszcze niszczą wszystko, co stoi na ich drodze, giną ludzie przy budowie dróg i zakładaniu elektryczności.

Rozpoczyna się walka polityczna między Partią Bogatych a Partią Biednych. Biedota staje się ich ofiarą, bo obie strony wykorzystują ją bezwzględnie. Los nigdy i nigdzie nie sprzyja biednym. Mimo to powieść ta jest apoteozą życia i miłości.

Ben Okri opisuje w swej historii trudną codzienność ludzi, ich zmagania z własnym losem i naturą, marzenia o lepszym życiu. Wzbudza silne emocje i uczucia, od gniewu i bezradności w sytuacjach przemocy, aż do wzruszenia miłością Azara do Mamy, ich relacji i rozmarzenia w krainie dzieci-duchów.

Autor zafascynował mnie sposobem przedstawienia opowieści o Azarze i mitów Czarnej Afryki. Splótł realną historię chłopca z afrykańskimi wierzeniami: w bogów, bóstwa, duchy i upiory, w duchy osób nie narodzonych, w opiekuńczą siłę duchów zmarłych przodków i innych duchów ochraniających i opiekujących się ludźmi. Obydwa światy przenikają się ze sobą nieustannie.

Chcę wierzyć w magiczny lepszy świat, który możemy stworzyć, jeśli tylko nauczymy się widzieć i kochać. Oto, moim zdaniem, przesłanie Bena Okri. Ben Okri dał w Drodze bez dna próbkę bogactwa mitologii Afrykanów.

dkklogo2Elżbieta Pajączkowska
Dyskusyjny Klub Książki
Oleska Biblioteka Publiczna

.
Książki w naszym katalogu:


www.bibliosfera.olesno.pl
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp
www.bibliosfera.olesno.pl/dkk

IMG_0130

Read Full Post »

Sekrety są porzucane, ale czy na pewno? 

Z nazwiskiem Oksany Zabużko zetknęłam się po raz pierwszy kilka lat temu, szukając w teatrach warszawskich przedstawienia, które mogłabym obejrzeć w czasie świąt Bożego Narodzenia. W repertuarze teatru Polonia zaskoczył mnie, a jednocześnie zaintrygował, tytuł monodramu Badania terenowe nad ukraińskim seksem. Kliknęłam, by poznać szczegóły monodramu. I tak dowiedziałam się o Oksanie Zabużko.

W tym roku Oksana Zabużko została laureatką Literackiej Nagrody Europy Środkowej „Angelus” za książkę Muzeum porzuconych sekretów. Nagrodę otrzymała także tłumaczka książki Katarzyna Kotyńska.

O Oksanie Zabużko również w numerze 12/2012 Nowych Książek (w czytelni).

O Oksanie Zabużko również w numerze 12/2012 Nowych Książek (w czytelni).

Oksana Zabużko to współczesna poetka, pisarka i eseistka ukraińska. Na stałe mieszka w Kijowie. Jest doktorem filozofii. Specjalizuje się w estetyce, etyce i literaturoznawstwie. Wykłada estetykę w Instytucie Filozofii Akademii Nauk w Kijowie od 1988r. Dzięki stypendium Fundacji Fulbrighta Zabużko wykładała kulturę ukraińską w uniwersytetach w USA, m.in. w Harvardzie, na początku lat 90. Tam również pracuje twórczo.  W kraju angażuje się do działań społecznych i obywatelskich. Pełni wiele ważnych funkcji, m.in. członka Rady Narodowej ds. Kultury przy Prezydencie Ukrainy. Wypowiada się w sprawach ważnych dla Ukrainy.

Zabużko swoją twórczość literacką zaczęła od poezji. Wydała kilka tomików wierszy. Pierwsza jej powieść Badania terenowe…. przyniosła pisarce światową sławę. Była wielokrotnie nagradzana i wystawiana na deskach teatrów na Ukrainie i na świecie jako monodram. Została przetłumaczona na kilkanaście języków obcych. Poza poezją i prozą doceniana jest także eseistyka Zabużko. Pisarka otrzymała order III klasy Księżnej Olgi. Włada kilkoma językami, w tym polskim. Jest literatką cieszącą się uznaniem nie tylko na Ukrainie, ale w wielu krajach na świecie.  Badania terenowe…. doczekały się inscenizacji, a także Bajka o kalinowej fujarce. W Radiu Praga nadawane było słuchowisko wg opowiadania Dziewczynki  z tomu  Siostro siostro.

Muzeum porzuconych sekretów jest powieścią o miłości. O szczęśliwej miłości partnerskiej między Daryną a Adrianem. O miłości w przyjaźni, szczerej i wiernej, między Władą a Daryną.  O miłości do ojczyzny pełnej poświęcenia, również własnego życia, bólu i wewnętrznego rozdarcia w czasie wojny. Akcja opowieści rozgrywa się głównie w Kijowie i lasach Ukrainy.

Głównymi bohaterami Muzeum.. są dziennikarka telewizyjna Daryna Hoszczynska i antykwariusz Adrian Watamaniuk. Losy ich są splecione z  wydarzeniami historycznymi okresu II wojny światowej i współczesnymi. Daryna prowadzi cykliczny program o ludziach znaczących dla Ukrainy, wyznających humanistyczne i ogólnoludzkie wartości, potrafiących poświęcić życie za sprawę, w którą wierzą. Bohaterka zadaje sobie i innym pytania o motywacje postępowania człowieka i stara się dociec odpowiedzi na nie. Adrian wspiera ją i pomaga zawodowo oraz życiowo. Oboje zakochują się w sobie. Połączyła ich praca Daryny. Adrian chciał ją poznać, gdy dowiedział się, że zbiera materiały do filmu o Ołenie Dowhanównie. W archiwum muzeum Daryna odnajduje stare zdjęcie młodej kobiety w mundurze wśród  żołnierzy UPA. Tą kobietą była Ołena (Hela). Jak się okazało, to cioteczna babka Adriana. Życie Adriana i Daryny zaczyna przeplatać się z losami wojennych bojowników. Wspomnienia o Heli wywołują u Adriana sny. Te sny to reminiscencje z czasów wielkiej wojny, walki Ukraińców z Niemcami. Dzięki nim, w wymiarze wojennym, pojawia się Adrian Ortyński, oficer UPA. Możemy podążać jego wojenną drogą i drogą jego towarzyszy, a także Heli, w której Ortyński był zakochany. Prowadzą walkę nie tylko o przetrwanie, ale też o zachowanie osobistej i narodowej godności oraz tożsamości. Wojna to nie tylko cierpienie, śmierć, strach, rozpacz czy zdrada. To również bohaterstwo, miłość, przyjaźń i nowe życie. To dylematy pojawiające się nie tylko w trudnych momentach jednostek i narodów. Losy  bohaterów z czasów wojennych i współczesnych krzyżują się ze sobą, plączą, schodzą i rozchodzą, zrywają jak w kłębku wełny. Dzięki kolejnym snom Adriana Daryna coraz lepiej rozumie wybory i życie ludzi, którzy przeżyli wojnę i którym się przeżyć nie udało. Sny to literacki zabieg autorki, aby pokazać złożoność życia i jego zależność od okoliczności, jak przeszłość może wpłynąć na teraźniejszość i przyszłość.

Bohaterami powieści są także malarka Władysława Matusewicz i jej drugi mąż deputowany ludowy Wadym. Włada jest przyjaciółką Daryny z dzieciństwa. Ich przyjaźń jest szczera i wierna, taka na dobre i na złe. […] Włada odnosi sukcesy za granicą, a nie jest doceniana we własnym kraju. Środowisko artystyczne zazdrości jej uznania i popularności w Europie. To znane zjawisko nie tylko na Ukrainie. Artystka ginie w wypadku drogowym w niewyjaśnionych  okolicznościach. Znikają jej obrazy, które wiozła ze sobą. Tylko Daryna ze swoim partnerem stara się ocalić pamięć i spuściznę malarki w imię ich wieloletniej przyjaźni.

Przez Ukrainę przetacza się pomarańczowa rewolucja i zmiany z tym związane. Czy jednak są one korzystne? Bywa różnie…

Oksana Zabużko: Muzeum porzuconych sejretówW powieści znajdujemy wielu bohaterów. Żyją oni w przeszłości i teraźniejszości. Różnorodne są ich charaktery i losy. Oksana Zabużko jest przekonana, że literatura winna być obrazem wielowymiarowym. A ona pisze, żeby dowiedzieć się jak to było, co się  działo z bohaterami.  Autorka  niezwykle ciekawie prowadzi nas przez meandry jednostkowych losów bohaterów powieści i narodu ukraińskiego. Plastycznie i sugestywnie pokazuje historię Ukrainy, głównie w czasie II wojny światowej. Wzbudziła moje zainteresowanie przeszłością, szczególnie stosunkami polsko-ukraińskimi. Oksana Zabużko pokazuje różnorodne postaci, bogate psychologicznie. Ładnie pokazana jest miłość Daryny i Adriana oraz przyjaźń między Władą a Daryną. Bez lukru, prawdziwie. Pojawiają się też osoby z dominacją cech negatywnych, zdrajcy, gestapowcy, pracownicy KGB. Pozytywni bohaterowie nie są pozbawieni wad i słabości. Sugestywność opisów w snach Adriana wyzwalała we mnie emocje i uczucia towarzyszące bohaterom. Bałam się, gdy oni się bali; czekałam, gdy oni na coś czekali; cieszyłam się razem z nimi. Czasem gubiłam się w wątkach, ale po zastanowieniu wracałam na właściwy tor opowieści. Zaskakujący i nowy był dla mnie pomysł ujęcia opowieści w formie sal muzealnych.

Każdy czytelnik znajdzie w książce Oksany Zabużko coś dla siebie, ponieważ jest ona różnorodna i porusza wiele problemów bliskich ludziom w ogóle, nie tylko Ukraińcom, a więc uniwersalnych. Sekrety są porzucane, jak głosi tytuł książki, ale czy na pewno?

Już po przeczytaniu opowiadań Siostro, siostro i powieści Terenowe badania nad ukraińskim seksem, byłam przekonana, że warto sięgnąć po Muzeum…  I nie zawiodłam się. Oksana Zabużko zasługuje na literackiego Nobla.

dkklogo2Elżbieta Pajączkowska
Dyskusyjny Klub Książki
Oleska Biblioteka Publiczna

.

Recenzja dostępna również na stronach Instytutu Książki >>>>.

*Oksana Zabużko: Muzeum porzuconych sekretów / przeł. Katarzyna Kotyńska. – Warszawa : W.A.B, 2012.

Tytuł na naszych półkach wkrótce. Teraz proponujemy:


www.bibliosfera.olesno.pl
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp
www.bibliosfera.olesno.pl/dkk

Read Full Post »

Nie wierzcie w bocianyNie wierzcie w bociany - fragm., il. E. Lutczyn

8 grudnia (niedziela), od godz. 11:00 w Wypożyczalni Głównej OBP Elżbieta Pajączkowska będzie sprzedawała i podpisywała swoją książkę „Nie wierzcie w bociany”.

Książka z kolorowymi ilustracjami autorstwa Edwarda Lutczyna przeznaczona jest dla młodszych dzieci, cena egz. 24,00 zł.


www.bibliosfera.olesno.pl

Read Full Post »

Keret: Nagle pukanie do dzrwiZwięzłość opowieści, prosto i sugestywnie ukazany sens historii bez narzucania własnego poglądu, patrzenie na życie i świat pół żartem i pół serio, a jednocześnie refleksyjnie, ze zrozumieniem i życzliwością, braniem tego, co dobre. Opowiadania Etgara Kereta poleca Elżbieta Pajączkowska, członkini  oleskiego Dyskusyjnego Klubu Książki.

Z opowiadaniami tego autora zetknęłam się pierwszy raz w miesięczniku Bluszcz. Odnalazłam w nich swój świat. Świat realny i fantastyczny, wychodzący poza ramy codziennych wyobrażeń. Rzeczywistość tragikomiczna, przeplatająca się czasem z groteską, aż do absurdu  z jednej strony i iluzoryczna, a także nostalgiczna, pełna tęsknot – z drugiej.

A to wszystko w utworach na kilku stronach, czasem w kilku lub kilkunastu zdaniach. Każde opowiadanie jest o czymś. Myliłby się jednak ten, kto uważałby, że zawarta w nim historia, myśl, pragnienie czy wspomnienie jest sprawą zamkniętą. To zależy od czytelnika, bo można snuć własny ciąg dalszy.

Etgar Keret jest współczesnym pisarzem izraelskim, uznawanym za mistrza krótkiej formy, wszechstronnie uzdolnionym artystą. Jest również dziennikarzem, scenarzystą, reżyserem filmowym i telewizyjnym. Wykłada w Wyższej Szkole Filmowej w Tel Awiwie. Poza literaturą interesuje go  musical, film, satyra i komiks. Jest laureatem nagrody amerykańskiej MTV za najlepszy film krótkometrażowy. Na festiwalu w Cannes otrzymał wspólnie z żoną, Shirą Geffen Złotą Kamerę za film Meduzy. Opowiadania Kereta zostały przetłumaczone na wiele języków, a na podstawie licznych opowiadań nakręcono ok. 50 filmów.

Już pierwsze, jednocześnie tytułowe, opowiadanie Nagle pukanie do drzwi, doskonale ukazuje pisarstwo Etgara Kereta. Do bohatera opowiadania, Autora Opowiadań, przychodzi Brodacz pochodzący ze Szwecji. Strasząc go pistoletem, domaga się wymyślenia dla siebie opowiadania. Autor zaczyna mówić i pada zdanie: „Nagle pukanie do drzwi”. Pukanie jest jednak realne. Pojawia się Ankieter – Marokańczyk. On też żąda opowiadania. Brodacz ostrzega: „Ale bez ‘nagle pukanie do drzwi’”. I kiedy Autor zastanawia się nad chwilą obecną, sytuacja się powtarza –  rozlega się pukanie do drzwi. Tym razem wchodzi posłaniec z pizzą. Posłaniec nie chce opowiadania, ale dołącza do grona. Wreszcie Autor zaczyna snuć opowieść, ale słuchacze nie są zadowoleni, bo to o czym mówi dzieje się tu i teraz. Autor zaczyna raz jeszcze. Mówi gościom o samotności pisarza, sytuacji człowieka, poszukiwaniach, również siebie samego. Pisarz chce pisać, lecz w głowie ma pustkę i wtedy rozlega się……. To otwarte zakończenie nasuwa mi myśl, że w tym oto momencie pojawia się iskra twórcza czy wena, pobudzająca umysł i duszę do tworzenia lub innych działań. Impas i bezradność mijają.

W wielu opowiadaniach Keret opisuje chwile, zdarzenia jakby zatrzymane w kadrze, dziejące się w danym momencie. W wywiadach mówi o obserwacji ludzi i świata, będących inspiracją jego twórczości. Są w niej ludzkie pragnienia o miłości, bliskości i ważności. Opisuje zalety, słabości, dobre i wstydliwe uczynki ludzi oraz ich konsekwencje. Ubiera je w fantastyczne formy. W jego utworach znajdziemy uczucia, wzruszenia i tęsknoty. Lęki, samotność i niespełnione marzenia. Jest też dobro, które nas wzmacnia. Są historyjki zabawne i fantastyczne jak m.in. opowiadanie Ukłucie – o Eli, której kochanek miał pod językiem zamek błyskawiczny. Rozsuwając go, można była zobaczyć, jaki jest w środku. Przekazał ten zamek Eli. Pragnęła go rozpiąć i sprawdzić, jaka jest w środku, ale obawiała się tego, co może zobaczyć.

Czasem, zagłębiając się w lekturę, miałam wrażenie, że pisarz podgląda życie przez dziurkę od klucza. Chce uchwycić to, co skrzętnie ukrywamy przed światem. Używa wówczas dosadnego języka jak w opowiadaniu: Ostatnio akurat mi staje.

Świat jego opowiadań jest barwny. Bohaterami są osoby w różnym wieku, również dzieci. Akcje dzieją się wszędzie. Czytelnik może sam wybrać miejsce. Etgar Keret porusza wszystkie tematy dotyczące życia człowieka wśród ludzi i w świecie. Nie obawia się poruszać tematów tabu: seksualności ludzi, alkoholizmu, wad i słabości człowieka, choroby i śmierci.

Wszystko to sprawiło, że tomy opowiadań, które przeczytałam, zyskały moje uznanie. Zwięzłość opowieści, prosto i sugestywnie ukazany sens historii bez narzucania własnego poglądu, patrzenie na życie i świat pół żartem i pół serio, a jednocześnie refleksyjnie, ze zrozumieniem i życzliwością, braniem tego, co dobre.

Wydawnictwo W.A.B. zadbało o atrakcyjną okładkę, a Etgar Keret o ciekawy i intrygujący tytuł. Opowiadania E. Kereta są dla czytelników, którzy lubią tego rodzaju literaturę – krótką formę, ale jakże pociągającą. Ja zachęcam wszystkich do zapoznania się z twórczością tego pisarza, bo jest tego warta.

***

Jestem zadowolona, że moja propozycja zapoznania się z twórczością Etgara Kereta została przyjęta przez członkinie DKK. Na spotkaniu była ciekawa dyskusja, a zdania na temat opowiadań autora różnorodne.

dkklogo2Elżbieta Pajączkowska
Dyskusyjny Klub Książki
Oleska Biblioteka Publiczna

.

*Etgar Keret: Nagle pukanie do drzwi / przekł. Agnieszka Maciejowska. – Warszawa : W.A.B., 2012.
(W bibliotece książka dostępna wkrótce).


www.bibliosfera.olesno.pl
www.bibliosfera.olesno.pl/dkk

Read Full Post »