Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘Olga Tokarczuk’

Kultura na Widoku startuje 2 września! Codziennie przez pięć tygodni, aż do 8 października 2016, kultura z legalnych źródeł w zasięgu ręki – wystarczy zeskanować kody QR! Kody QR na plakatach, które można spotkać w wielu miejscach, na przykład w naszej bibliotece. Bieżące informacje: Legalna Kultura i www.kulturanawidoku.pl


www.bibliosfera.olesno.pl
www.bibliosfera.olesno.pl/katalogi

w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp

Reklamy

Read Full Post »

Prowadź swój pług...Utwór Olgi Tokarczuk to przede wszystkim płomienny, choć trochę przewrotny, apel do społeczeństwa. Opowiada o miłości do przyrody. O miłości do zwierząt. O pasji, o walce z niesprawiedliwością.

W powieści Prowadź swój pług przez kości umarłych przeczytałam: „Tego najbardziej nie lubię u ludzi – zimnej ironii. To bardzo tchórzliwa postawa; wszystko można obśmiać, poniżyć, w nic się nigdy nie zaangażować, z niczym nie poczuć się związanym. Być jak impotent, który sam nigdy nie zażyje rozkoszy, ale zrobi wszystko, by obrzydzić ją innym.” Poczułam się tak, jakby bohaterka utworu sformułowała mój własny pogląd. A takich sądów i prawd o życiu, z którymi się identyfikuję i które uważam za niezwykle celne, jest w utworze bardzo wiele. Nic więc dziwnego, że książka znalazła moje uznanie. Jest to bowiem książka ciekawa i mądra. Energetyczna. Jednocześnie także bulwersująca. Kontrowersyjna. Zadająca pytania. Zmuszająca do refleksji. Jej fabułę określić można jako bardzo dyskusyjną, zaskakującą, z nieprzewidywalnym zakończeniem.

Jej autorka, Olga Tokarczuk, to współczesna pisarka, którą uznać już chyba trzeba za klasyka polskiej literatury. Każdy jej utwór to swoiste wydarzenie literackie. Ostatnio znów bardzo o niej głośno ze względu na promocję najnowszej książki zatytułowanej „Księgi Jakubowe”. Tematem kwietniowego spotkania naszego DKK była jednak nie ta, lecz wcześniejsza, z roku 2009, powieść Tokarczuk.

Już sam tytuł tej książki – „Prowadź swój pług przez kości umarłych” – jest intrygujący. Jest on cytatem z utworu Williama Blake’a, XVIII-wiecznego angielskiego poety, pisarza, rytownika, malarza, drukarza i mistyka, prekursora romantyzmu. Przez współczesnych nazywany był on często mad Blake, a obecnie zaliczany jest czasem do grona tzw. poetów wyklętych w literaturze angielskiej. W powieści Tokarczuk jego twórczość pełni ważną rolę – buduje fabułę (jeden z bohaterów tłumaczy utwory Blake’a na język polski), przedstawia ogólnie przyjęte prawa i wartości, interpretuje powieściową rzeczywistość. W ten sposób powieść staje się w pewnym stopniu areną popularyzatorską twórczości angielskiego twórcy.

Ale utwór Olgi Tokarczuk to przede wszystkim płomienny, choć trochę przewrotny, apel do społeczeństwa. Opowiada o miłości do przyrody. O miłości do zwierząt. O pasji, o walce z niesprawiedliwością. O roli człowieka w świecie przyrody, o jego misji proekologicznej i powołaniu dla ratowania środowiska naturalnego. Ale mówi także o zbrodni, o morderstwie niemal doskonałym. O eksterminacji jednostek niepożądanych. Stawia pytania. Czy można zabijać w obronie życia? Czy i czym można usprawiedliwić zbrodnię? Czy słuszna idea może usprawiedliwić haniebny czyn? Stawia wiele pytań. Pytań o cel i sens. Fundamentalnych i z pozoru błahych. Ale zawsze ważnych…

Główna bohaterka i jednocześnie narratorka powieści nazywa się Janina Duszejko (notabene – bardzo nie lubi swojego imienia). Jest to starsza pani, która się „czepia”: wszystkiego i wszystkich. Pisze jakieś protesty, jakieś petycje, zanosi żądania do władz i policji, chodzi własnymi drogami, nie słucha dobrych rad. Staje w obronie…, ale czego? Saren, lisów, psów, jakiegoś zgniotka szkarłatnego. Obrzydlistwo! Nawiedzona wariatka! Ekscentryczka i dziwaczka. Zamiast kornie siedzieć w kościele i słuchać kazań lokalnego proboszcza, chce jej się walczyć z kłusownikami i myśliwymi! Przedkłada samotność na łonie przyrody nad towarzystwo rozplotkowanych ludzi. W zasadzie nie ma przyjaciół (troje to przecież bardzo niewiele, a może jednak wystarczająco wiele?).

Autorka zdaje się pytać: Czyż obok nas nie żyją takie kobiety? Czy przypadkiem codziennie nie stykamy się z takimi samotnymi ludźmi walczącymi o przegraną sprawę? Z idealistami nie z tego świata, którym nie podoba się palenie liści w ogrodzie, wyrzucanie śmieci w lesie, dewastowanie koszy na placach zabaw i w parkach… Którzy kochają swoje psy czy koty… Którzy zwracają innym uwagę, nie zgadzają się, protestują… I spotykają się z lekceważeniem, niezrozumieniem, ironiczną pogardą… Pani Duszejko, inżynier i pedagog, to postać bardzo prawdziwa. Przekonująca. I… W tym miejscu ujawnia się kunszt pisarski Olgi Tokarczuk. Pomysł fabularny, zamysł konstrukcyjny i rozwiązanie akcji są niezwykle wyrafinowane i zaskakujące. Polubiłam już główną bohaterkę, a w zakończeniu powieści – taki dylemat…

Olga Tokarczuk w swej książce wzywa do naprawy świata. „Jaki to świat, gdzie normą jest zabijanie i ból? Czy coś z nami jest nie tak?” – pyta główna bohaterka i pyta autorka. Co to za świat, w którym człowiek nie szanuje przyrody, bezmyślnie ją niszczy? Co to za świat, w którym człowiek krzywdzi zwierzęta, znęca się nad nimi, bez potrzeby, dla rozrywki je zabija? Co to za świat, w którym człowiek nie rozumie drugiego człowieka, czyni mu krzywdę, nawet morduje? W swoim wołaniu o opamiętanie społeczeństwa pani Tokarczuk nie jest wcale osamotniona, o czym świadczą słowa innej polskiej, nieżyjącej już, niestety, pisarki, Joanny Chmielewskiej, która w jednej ze swoich powieści kryminalnych „przemyciła” takie oto słowa: „…jesteśmy narodem barbarzyńców. Im wyższa cywilizacja i kultura, tym właściwszy stosunek do zwierząt, na razie pozostajemy na etapie zagłodzonych plemion koczowniczych”.

Mimo tak pesymistycznego obrazu naszego świata mam cichą nadzieję, że apel o ratowanie tego świata odniesie jednak skutek. Niemała w tym będzie zasługa Olgi Tokarczuk i jej powieści „Prowadź swój pług przez kości umarłych”.

dkklogo2Gabriela KansikGabriela Kansik
Dyskusyjny Klub Książki
Oleska Biblioteka Publiczna

.


www.bibliosfera.olesno.pl
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp
www.bibliosfera.olesno.pl/dkk

Read Full Post »

To niezwykła opowieść i zawiera wszystko, czego może oczekiwać czytelnik spragniony dobrej literatury. Jest pięknie wydana. Zanim zaczęłam ją czytać, przez dłuższy czas oglądałam z każdej strony, wąchałam, głaskałam i przytulałam. O nominowanej do nagrody Nike powieści pisze Elżbieta Pajączkowska z oleskiego DKK. Księgi Jakubowe

Z niecierpliwością czekałam na tę książkę. Olga Tokarczuk to moja ulubiona autorka. Jej twórczość, a jednocześnie ona sama, jest adorowana przeze mnie od końca lat 90., od poznania powieści i spektaklu telewizyjnego E.E. Nic więc dziwnego, że z dużym zainteresowaniem kupiłam Księgi Jakubowe. I nie zawiodłam się.

To niezwykła opowieść i zawiera wszystko, czego może oczekiwać czytelnik spragniony dobrej literatury. Jest więc fragment ciekawej historii związanej z Jakubem Lejbowiczem Frankiem, zaskakujące, może nawet bulwersujące, sytuacje, momenty zabawne i skłaniające do refleksji nad sobą i światem oraz poczet barwnych i celnie przedstawionych postaci. A autorka pięknie snuje historię.

Księgi Jakubowe to historia Żyda Jankiela Lejbowicza, który rozpoczynając swoją misję, przyjął nazwisko Jakub Frank od frenk – obcy. Pojawił się na Podolu w połowie XVIII wieku. Szybko znalazł chętnych do słuchania swoich „nauk” oraz naśladowców. Jednymi z pierwszych ważnych towarzyszy Jakuba zostali najpierw rabin z Buska Nachman Samuel ben Lewi, a potem Antoni Kossakowski, który przyjął imię Moliwda. Nachman prowadził dzienniki z podróży, spotkań, zapisywał wypowiedzi Jakuba. Opisywał zdarzenia, które obserwowali lub uczestniczyli w nich, stroje, zwyczaje, codzienne życie, wzajemne relacje. Był kimś w rodzaju kronikarza. Obaj i Moliwda, i Nachman widzieli interes w popieraniu Franka. To oni wyswatali go z Chaną. Czuli się ważni, bo „kto mu (Jakubowi) w tym (Misji) pomaga, ten też zostaje namaszczony”. Mogło też chodzić o korzyści majątkowe. Chana stoi na uboczu. Początkowo nawet nie mieszka z mężem. Jakub podróżuje z towarzyszami, widzącymi w nim Mesjasza. Dużą rolę odgrywają w Księgach: Jenta (babka Jakuba), Elisza Szor oraz Chaja, córka Eliszy. Chaja pełni niezwykłą i ważną rolę w społeczności żydowskiej, biorąc pod uwagę czasy „niewolnictwa” kobiet. Życie Jakuba i jego najbliższego otoczenia jest pełne niespodzianek, budzących czasem silne emocje, a nawet sprzeciw. Źródłem jego postępowania jest Talmud. To strona żydowska.

Są także ciekawe postaci przedstawicieli Polski. Należą do nich wspomniany wcześniej Moliwda, kasztelanowa Katarzyna Kossakowska, biskup Sołtyk. Jest też ciekawa postać Benedykta Chmielowskiego księdza i edukatora. Księgi JakubowePoczątkowo obydwa wątki polski i żydowski biegną równolegle, aby coraz bardziej przeplatać się ze sobą. Olga Tokarczuk pokazuje czasem silne zależności między Żydami a Polakami. Opowieść to podróż przez Podole, w kierunku Bałkanów aż do Turcji i z powrotem oraz to, co się po drodze wydarza. Jakub ma coraz więcej zwolenników. I nic dziwnego, skoro głosi, że co w Talmudzie jest zakazane, jest nie….. Kiedy wracają do Polski, rozpoczyna się bardzo ważny etap w życiu samego Jakuba Franka, jak i jego zwolenników, którzy uwierzyli mu i poszli za nim. A jest ich kilka tysięcy. Angażują się w ich sprawę wysoko postawione osoby polskiego życia politycznego i kościelnego. Do czego to doprowadzi? Czy to wszystko dobrze się skończy?

Zarówno treść, jak i sposób pisania Olgi Tokarczuk są bardzo interesujące. Przyciągają uwagę, ma się ochotę sięgać do dodatkowych źródeł, prowokują do dokonania refleksji nad sobą, postępowaniem swoim i drugich. Opisy są plastyczne, pobudzające wyobraźnię. Język zrozumiały. Nie trzeba się zastanawiać, co autorka miała na myśli. Chwilami odczuwałam smutek, czasem zaskoczenie i złość. Były też momenty zabawne. Im dłużej czytałam Księgi i posuwałam się naprzód, poznając losy bohaterów i okoliczności ich życia, tym bardziej byłam oczarowana tekstem, włożoną przez Olgę Tokarczuk pracą i jej wyobraźnią. Podąża śladami bohaterów swojej opowieści z Jakubem na czele i z wielkim pietyzmem i szacunkiem opisuje ich historie. Dba o szczegóły w opisach realiów ówczesnych czasów, miejsc i ludzi.

Jak dla mnie, druk jest trochę za mały. Wybrałam jednak książkę papierową i bardzo się z tego cieszę. Jest pięknie wydana. Zanim zaczęłam ją czytać, przez dłuższy czas oglądałam z każdej strony, wąchałam, głaskałam i przytulałam.

Jest to praca zasługująca na wszystkie nagrody świata, jedyna w swoim rodzaju i niepowtarzalna.

dkklogo2Elżbieta PajączkowskaElżbieta Pajączkowska
Dyskusyjny Klub Książki
Oleska Biblioteka Publiczna

.


Olga Tokarczuk jest jedną z najbardziej cenionych polskich pisarek na świecie. Jest również poetką, eseistką, autorką scenariuszy. Debiutowała w piśmie Na Przełaj w 1979 r., zamieszczając w nim opowiadania pod pseudonimem Natasza Borodin. Debiut powieściowy Tokarczuk to Podróż ludzi księgi, wydanej w 1993 r. Otrzymała za nią nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Dotychczas wydała 6 powieści, 1 zbiór wierszy, 2 pozycje z opowieściami, w tym jedna wspólnie z Jerzym Pilchem i Andrzejem Stasiukiem, 3 zbiory opowiadań, esej Lalka i perła o nowym odczytaniu Lalki B. Prusa oraz zbiór esejów. Olga TokarczukJej opowiadanie – Numery i 3 powieści zostały adaptowane na potrzeby tv – E.E., Prawiek i inne czasy, Dom dzienny, dom nocny oraz filmu – Żurek i Aria Diva (opowiadania). Książki Tokarczuk są tłumaczone na obce języki, m.in.: na angielski, czeski, chorwacki, francuski, niemiecki, kataloński. Najczęściej nagradzana polska pisarka. Otrzymała Nagrodę Fundacji im. Kościelskich za Prawiek i inne czasy, Paszport Polityki w 1996 r. również za Prawiek.., w 1999 r. – Nagrodę Literacką im. Wł. Reymonta za Dom dzienny dom nocny. 5-krotnie była nominowana do Literackiej Nagrody NIKE. Otrzymała tę nagrodę za Biegunów. 4-krotnie otrzymała NIKE czytelników za: Prawiek i inne czasy, Dom dzienny, dom nocny, Gra na wielu bębenkach, Bieguni. Została uhonorowana obywatelstwem miasta Bardo Śląskie w podziękowaniu za wiersz, który jest opisem ruchomej szopki znajdującej się w klasztorze Redemptorystów w Bardzie. W 2010 r. otrzymała Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Niedawno odebrała TELEWIZOREK, czyli Gwarancję Kultury za Księgi Jakubowe, nagrodę przyznawaną przez program TVP Kultura. Księgi Jakubowe są również wśród 20 książek nominowanych do nagrody Nike w 2015 r. (oprac. E.P.).


www.bibliosfera.olesno.pl
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp
www.bibliosfera.olesno.pl/dkk

Read Full Post »

Tematem dyskusji podczas najbliższego spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki będzie powieść Olgi Tokarczuk

DKK 21 IV 2015 r., godz. 17.30

DKK 21 IV 2015 r., godz. 17.30


www.bibliosfera.olesno.pl
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp
www.bibliosfera.olesno.pl/dkk

Read Full Post »

W najnowszym numerze „Odry”:

2 Tomasz Kozłowski: BIEGUNKA INFODIOTÓW
7 Klaus Bachmann: EUROPEJSKIE ZŁUDZENIA KONTRA UKRAIŃSKIE REALIA
13 ZABUŻKOWE ZDANIE Z Oksaną Zabużko rozmawia Łukasz Saturczak
17 Michał Książek: WIERSZE
19 Julian Bartosz: LUNATYCY NAD KRATEREM DYSZĄCEGO WULKANU
23 Stanisław Strasburger: KOLONIALIZM W NASZYCH GŁOWACH
28 Krzysztof Ruchniewicz: PAMIĘĆ HISTORYCZNA NIEMIECKIEJ KOALICJI
31 KTO MA WŁADZĘ, TEN MA PRACĘ Z Bogusławem Fiedorem rozmawia Stanisław Lejda
39 Łukasz Hardt: ŚWIAT ISTNIEJE NIEZALEŻNIE OD EKONOMISTÓW
41 Jacek Aleksander Prokopski „TOBIE – SIEBIE”
52 Karol Toeplitz: DIAPSALMATA
55 Pietro Citati: PORTRET JANA POTOCKIEGO
59 Hatif Janabi: REZULTATY ŻYCIA
61 Marek K.E. Baczewski: WIERSZE
64 POZA ZŁOTĄ KLATKĄ Z Philippe’em Claudelem rozmawia Piotr Czerkawski
68 Philippe Claudel: ZAPACHY
70 Mario Benedetti: WIERSZE
72 Wojciech Owczarski: IRONICZNE SNY OLGI TOKARCZUK
Jednym z najbardziej uporczywych tematów w twórczości Olgi Tokarczuk jest wyobrażenie, które chciałoby się nazwać mitem sensu i porządku. Mitem, gdyż towarzyszy mu nieodłącznie przekonanie o nieistnieniu jakiegokolwiek porządku. Przekonanie to wyrażane jest bądź bezpośrednio przez bohaterów, bądź przez narratorkę, bądź też przez mglisty i manifestujący się kapryśnie głos odautorski, który wszelako czasami ucieleśnia się, by zabrzmieć jasno i dobitnie, jak w autokomentarzu do debiutanckiej Podróży ludzi księgi: Ta książka pisana [była] z naiwną wiarą dwudziestokilkuletniego dziecka, że cokolwiek przydarza się ludziom, ma swój sens. Ku mojemu zdziwieniu powstała jednak gorzka, może nawet okrutna historia złudzeń i wszelkiego niespełnienia
77 Terry Southern, Mason Hoffenberg: CANDY
83 MIŁOŚCI ZBIGNIEWA PALUSZAKA
89 PISZĄC OCALAM MOJĄ POLSKĄ TOŻSAMOŚĆ Z Aleksandrą Ziółkowską-Boehm rozmawia Milena J. Kalczyńska
|93 Adrian Gleń: NAD LEKTURĄ OBOWIĄZKOWĄ
96 Jacek Sieradzki: DYREKTOR POD ŚCIANĄ
98 Monika Pasiecznik: GOTTESDÄMMERUNG 2013
100 Marcin Adamczak: WINO PODWÓJNIE ROZLANE
102 GŁOŚNIEJ OD BOMB Z Kimem Mordauntem rozmawia Kuba Armata
106 Hubert Klimko-Dobrzaniecki: TAK, CZYLI NIE?
107 Jacek Gutorow: MONATEN (32)
109 Mariusz Urbanek: RETUSZ DOMINIKAŃSKI
111 Mirosław Ratajczak: IDZIEMY PRZEZ LAS
113 Urszula Kozioł: Z POCZEKALNI
NAD KSIĄŻKAMI
115 Paulina Małochleb: KRONIKA ZDYCHANIA?
116 Cezary Rosiński: RZECZYWISTOŚĆ: SPRAWDZAM
118 Piotr Michałowski: POLIFONIA PROTESTU
120 Wojciech Koryciński: MISTERIUM SMAKÓW
121 Mirosław Ratajczak: OCALIĆ KATASTROFĘ
123 Karol Alichnowicz: DORKA OD BADURÓW
129 W OFICYNIE
130 POCZTÓWKI LITERACKIE KAROLA MALISZEWSKIEGO
131 SYGNAŁY: LONDYŃSKA OJCZYZNA LITERATURY, BOSKA KOMEDIA, Z DREZNA, POCZTÓWKA z ESK

Odra nr 2/2014

Odra nr 2/2014 – w czytelni


www.bibliosfera.olesno.pl
w.bibliotece.pl/community/libraries/oleskabp

Read Full Post »

W cyklu „Autor!, Autor!” wizyta u Olgi Tokarczuk:


www.bibliosfera.olesno.pl

Read Full Post »

W czytelni jest od pewnego czasu marcowy numery „Odry”:

Odra nr 3/2013

W tym numerze m.in. fragment najnowszej powieści Olgi Tokarczuk zatytułowanej „Frank”.

Olga Tokarczuk - "Frank"


www.bibliosfera.olesno.pl
www.bibliosfera.olesno.pl/czytelnia

Read Full Post »